VIS, FIS en VIS

Tekst: Hannemaria

Enige jaren geleden heb ik een keer geschreven over mijn V.I.S oftewel mijn Vaar-(of voer-)tuig Inhaal Syndroom. Op straat of op het water heb ik wel eens last van dit syndroom en vol zelfmedelijden geef ik er dan ook regelmatig aan toe. Totdat op die woensdagochtend...

...van 11 september jongstleden. Ik had lekker geroeid en reed op mijn gemak met de roeifiets naar huis. Op het water was er al geen boot in te halen en nu op straat ook al geen e-biker of racefietser. Ik dacht aan het komende weekend: de EK Roeifietsen in Zeeland. Het ultieme evenement om me helemaal aan het (roei-)Fiets Inhaal Syndroom toe te geven. Een split second  later viel er voorlopig helemaal niets meer in te halen. Een tegemoetkomende auto reed me aan.

Het maandenlange traject van genezing van de kneuzingen, diagnostiek, behandelingen en revalidatie volgen. Ik zit hier nog middenin. Om verder niet over mijn ellende te schrijven, mijn linkerknie heeft de enorme klap opgevangen. De eerste vier weken kon ik helemaal niets doen. Visioenen van VIS kwamen een paar keer per dag voorbij. Een zorgbehandelaar adviseerde me mijn mentale probleem op te lossen: het vinden dat ik mijn energie kwijt moet en ik móét sporten. Verdrietig legde ik me hierbij neer en de VISioenen ebde langzaam weg.

Na een aantal weken mocht ik weer op mijn (stads)fiets stappen. Heerlijk, de energie kwam weer langzaam terug in mijn lichaam. Last van FIS heb ik niet, want mijn stadsfiets zie ik als een recreatief voertuig, waarbij het FIS altijd al op een laag pitje stond. Bovendien met de snelheid die ik nu maak komen andere FIS-ers in actie. Ach, ik gun die fietsers nu ook wat, mijn tijd komt wel weer.

Diverse keren werd mij aangeraden om te gaan zwemmen. Omdat ik helemaal geen waterrat ben duurde het een paar weken voor ik over de drempel van ons dorpse zwembad stapte. Aan baantjes trekken heb ik een hekel. Om mezelf te motiveren koos ik voor een lesje aquajoggen. Het gezelschap wat deelnam aan deze les bestond uit, niet verbazingwekkend op deze doordeweekse ochtend rond koffietijd, alleen maar vrouwen. We kregen allemaal een ‘drijver’ om. Een schuimrubberband die me deed denken aan de moderne versie van de kurkjes die ik als kind om kreeg toen ik zelf leerde zwemmen. Bij deze les wordt niet gezwommen. Het woord aquajoggen zegt het al: er wordt gejogd. Laat ik nu wel van joggen houden. Baantje na baantje jogde ik door het water, terwijl mijn bovenlichaam allerlei andere bewegingen moest maken. Ik voelde me als een vis in het water. De energie stroomde door mijn lichaam, ik kreeg een soort euforisch gevoel over me.”Is dit een runners high?” vroeg ik mezelf af. Het high gevoel wat hardlopers kunnen ontwikkelen. Ondertussen haalde ik baantje na baantje vrouwen in. Het VIS was weer in alle hevigheid aanwezig: het Vrouw Inhaal Syndroom.

Opbrengst acties MdR-KiKaRoW nu €31.120,83

Ook onze actie sponsoren ? Klik hieronder.
Ook sponsoren?

Website

Gastentocht 2019

Klik voor informatie en inschrijfformulier.

Roeitoertochten 2019

Marathontochten 2019

Kanotoertochten 2019