Eendjesvoerend naar de Head

Tekst: Jacco Tolenaars

Nu er een nieuwe acht was, besloten de herenveteranen-groep dat zij de trainingen nu ook serieuzer aan moesten gaan pakken. En zo begonnen 12 mannen aan het trainen voor de voorjaarsklassiekers. Simen Grootjans kon door zijn blessure niet mee trainen en werd tot coach gepromoveerd en Albert Onderdelinden moest natuurlijk weer sturen. Hierdoor was nog 10 man over voor acht roeiplaatsen. Herintreder Bart Burggraaf, het boordroeien nog niet onder de knie en herstellend van een rugblessure, kon ook nog niet meetrainen. Bleven er dus 9 mannen over. Besloten werd om iedere zondag om 08.45 in de boot te stappen, waarbij er een man met Bart op stap ging om hem het edele gieken bij te brengen. Gestuurd door Friso Santen, die meteen de stuurbeginselen kreeg bijgebracht. Het vroege tijdstip was trouwens afgedwongen door de damesacht, die na de heren wilden trainen. En tegen 10 vrouwen zeg je nu niet zo snel nee...

Door Eric Onderdelinden en Cees van Dok werden allerlei trainingsschema's opgesteld. Intervallen varen, steeds meer en steeds langer. En na een aantal weken weer het hele blok opnieuw, waarbij het tempo verder omhoog ging. En zwaar was het, het werd (soms) zelfs stil in de boot. Cees had inmiddels Eric van slag verdreven, zodat er een andere en langere haal werd gemaakt. Eric mocht nu ondersteunen op plek zes. Na een jaar niet te hebben geroeid was Marco van Zanten ook weer ingestapt trouwens. Hij kon de lokroep van de Zeven Provinciën en het water niet weerstaan. Zijn vrouw was blij, ze konden nu weer veilig een water oversteken, zonder risico op ongelukken doordat hij afgeleidt was door al dan niet passerende roeiploegen of doordat hij een analyse deed van de geschiktheid van het roeiwater.

Polderend selecteren

Omdat er toch nog te veel roeiers waren voor het aantal plekken, werd er nagedacht over een selectieproces. Het idee was om de snelste ploeg op het water te krijgen, maar daarbij moest het sociale aspect niet uit het oog verloren worden. Als eerste werd de aanwezigheidsregel ingesteld. Degene die er het minst zou zijn, moest zich op andere manieren van waarde bewijzen. Nog nooit stonden er zo vaak, zo veel mannen op het vlot. De tweede selectie methode was een 20 minutentest op de ergometer. Het klinkt zo simpel: in 20 minuten zo veel mogelijk meters maken. Jorg Santen wist het echter tot hogere wiskunde te upgraden door allerlei omrekenfactoren naar gewicht en leeftijd. De andere roeiers vragen zich nog steeds af van welke handicapfactor hij nu het meest profijt had. Dick Rebel wist de 20 minuten in een kwartier af te raffelen, terwijl Mathijs Sol zelfs nog aan het voeren van de eendjes kon denken tijdens zijn test. En daarna gewoon weer opstappen en doorgaan, met lege maag.

Als derde werd zou er gekeken worden naar de inpasbaarheid in de ploeg. Hier werd verder niet meer over gediscussieerd. Jan Röling moest er in, die zorgde als materiaalman namelijk voor de topconditie van het schip. En omdat niemand anders op boeg wilde zitten, moest Mark Verwijs dat dan maar doen. Bleef over Jacco Tolenaars, maar die was, als roei- en wedstrijdcommissaris, verantwoordelijk voor de inschrijvingen, dus die had toch het laatste woord. Waren er dus nog steeds 9 roeiers voor 8 plaatsen. In voorgaande jaren werd dan nog wel eens de trainingsintensiteit zo lang verhoogd tot er vanzelf iemand afviel, maar het sadistische schema van Cees en Eric had er inmiddels voor gezorgd dat de conditie top was. Dus werd het oer Hollands polderen van stal gehaald. Zowel de Heineken Roeivierkamp als de Head of the River zouden gestart gaan worden, dus kon iedereen een wedstrijd varen. Na zware onderhandelingen was het resultaat dat Dick de Heineken mee zou doen en Mathijs de Head zou varen.

Blauw van de kou, Jan?

En zo voer sinds jaren weer eens een ploeg van de UR&KV Michiel de Ruyter op de Heineken Roeivierkamp. De wedstrijd gaat over vier afstanden, 2500 en 250 meter op zaterdag. 750 en 5000 meter op zondag. Aan het eind wordt een klassement opgemaakt, net als bij het allrounden in het schaatsen. Officieel is het omdat het schema het niet aankan, maar de organisatie is waarschijnlijk bang dat oude mannen het niet aankunnen. Zij hoeven daarom de 750 meter niet te doen. Het weekend van 9 en 10 maart 2013 gaat zo'n beetje de geschiedenis in als het koudste maartweekend ooit. Nachtvorst, koude wind, sneeuw, niks bleef de ploeg bespaard. Het was moeilijk om warm te worden en te blijven. Jan had zelfs zijn blauwe trui aangetrokken, onder zijn rood/zwarte roeipak. Daarom kwam de finish van de 2500 meter wat eerder dan de ploeg dacht.  Een brul van Jan was goed voor een vlammende eindsprint, met het inhalen van de ploeg voor hen vlak voor de finish als bonus. De tijd was 8:34,2 wat goed was voor de zesde plaats. Na de finish moest er meteen doorgevaren worden naar de start van de 250 meter. Deze wordt boord-aan-boord gevaren. Tegenstander was de ploeg die ingehaald was. Cees gaf aan het tempo flink op te gaan jagen. Tempo 41 was het gevolg, met een eindtijd van 0:45,2 en weer een zesde plaats. Ook in het tussenklassement werd een zesde plaats ingenomen.

Op zondag was het zo mogelijk nog kouder. De rest van de ploeg zag bijna net zo blauw als Jan zijn trui. Toch werd een zeer degelijke 5 km gevaren. Het veld werd op zondag opnieuw ingedeeld, waarbij de langzaamste ploeg als eerste start en de snelste als laatste. Het idee is dat er dan een interessante race ontstaat, met veel inhalen en veel ploegen gelijk door bruggen en bochten. Voor de heren startte een ploeg van het Spaarne, met oud lid Jan Koen van Gorkom aan boord. Hij zag al snel dat er in een nieuwe boot werd gevaren en na een opmerking daarover kon de ploeg het niet laten om hem er op te wijzen dat als hij was gebleven hij ook in zo'n mooie boot had kunnen roeien. Na de start werd al snel ingelopen op de ploeg van Jan Koen en op het stuk tussen de Rozenoord en de Utrechtsebrug werd deze ploeg ingehaald. Daventria, gestart achter de heren, leek eerst op te komen zetten, maar in de tweede helft werd er een behoorlijke afstand genomen op deze ploeg. Koude handen en tenen werden vergeten en er werd in een gedegen tempo 32 naar de finish gevaren. Een vijfde eindtijd van 18:01,3 was niet genoeg om een plek te stijgen. Maar het stemde hoopvol voor de week er op, de Head.

De Head

Op zaterdag voor de Head werd nog even gevaren. Eric had echter last van een verkoudheid en had Dick als vervanger gevraagd. Doordat hij nu op een ander boord voer en er wat gewisseld werd van plek, liep de training niet helemaal lekker. Dat moest zondags beter. En dat lukte ook. Nadat de dames hun race hadden gevaren, werden de riemen zwaarder gezet. Ontspannen werd naar de start geroeid en meteen voelde het een stuk beter dan de dag ervoor. In de eerste kilometer werd er al snel ingelopen op twee eerder gestarte ploegen. Dit leverde vooral veel stress op bij de kamprechter op de Berlagebrug, die drie ploegen gelijkertijd de brug onderdoor zag gaan. Gelukkig pakte de langzaamste van de drie het ene gat en de twee snelste het andere. Albert bleef koel en doordat de opgelopen ploeg meteen uitweek na de brug kon er zonder groot snelheidsverlies worden doorgevaren. Alleen Cees had even zijn riem in moeten trekken. Bij het inhalen na de brug, bleken de veteranen zelfs nog over een tussensprint te beschikken. Met 20 op de benen was het er op en er over. Albert vond dit een mooie ontdekking en gebruikte dit nog een aantal keren. In het middenstuk gebeurde verder weinig. Omdat er twee ploegen waren ingehaald was er een groot gat tot de ploegen ervoor. De supporters en coach zorden er echter voor dat de ploeg niet in kon zakken en langzaam inliep op een ploeg van Breda. In de laatste bocht lag het puntje/kontje en met een eindsprint van een ruime kilometer werd Breda voorbijgelopen. Een eindtijd van 29:16,1 was goed voor een 15e plaats in het hele veteranenveld en een 5e plaats in de eigen categorie. Met totaal 65 deelnemers en 13 in de eigen categorie een mooi resultaat! Vorig jaar was dit nog 26e overall en 9e in de categorie.

Na de finish werd er traditiegetrouw terug geroeid naar Uithoorn. Omdat terugroeien, afriggeren en opladen meer tijd kost, wordt er 10 km uitgevaren. Ook hier waren nog diverse supporters langs de kant, waarvan er een zich erg duidelijk liet horen. Dat een bestelbus zulke rare geluiden kan maken. Bij MdR op het vlot stond er een biertje klaar en na de douche werd er koers gezet naar il Papagallo in de Julianastraat. Hier zat de damesacht al te wachten en werd er genoten van een heerlijk Headdiner. Het seizoen is geopend, op naar de volgende wedstrijden!

Gezocht: Deskundige Communicatie

Wildwater Kayak Cursus 2018

Kanovakantie 2018

Gastentocht 2018

  • Programma toertochten roeien 2018

    Programma toertochten roeien 2018

     Het programma voor de toertochten 2018 is gereed. lees hier verder. Read More
  • Kano Toertochten 2018

    Kano Toertochten 2018

    Het programma voor de kano-toertochten 2018 is gereed! Nadere info volgt. Read More
  • Marathonroeien 2018

    Marathonroeien 2018

    Een nieuw jaar, een nieuw programma voor de marathonroeiers van MdR. Wij hebben uit de marathonkalender 2018 van de KNRB weer een aantal marathons geselecteerd waar we aan mee zouden willen  Read More
  • 1
  • 2
  • 3